Zasady gry w unihokeja – najważniejsze przepisy i wskazówki

Unihokej to halowa gra zespołowa, w której dwie drużyny rywalizują o większą liczbę bramek, używając lekkich kijów i plastikowej piłki. Standardowy mecz trwa trzy tercje po 20 minut, a na boisku gra pięciu zawodników w polu i bramkarz. Przepisy ograniczają kontakt fizyczny, określają sposób używania kija oraz przewidują kary 2-, 5- i 10-minutowe.

Jak wygląda mecz unihokeja?

Mecz rozgrywa się między dwiema drużynami. Każda może wystawić na boisko pięciu zawodników w polu oraz bramkarza. Zawodnicy w polu prowadzą piłkę kijem, a bramkarz broni bramki bez używania kija.

Zmiany są nielimitowane, ale muszą odbywać się w strefie wymiany danej drużyny. Zawodnik wchodzący na boisko powinien poczekać, aż zmieniany gracz całkowicie je opuści. Nieprawidłowa zmiana może zostać potraktowana jako przewinienie.

Standardowy przebieg spotkania wygląda następująco:

1. Pierwsza tercja trwa 20 minut.
2. Po pierwszej tercji następuje 10-minutowa przerwa i zmiana stron.
3. Druga tercja trwa 20 minut, po czym drużyny ponownie odpoczywają przez 10 minut.
4. Trzecia tercja trwa 20 minut i kończy regulaminowy czas gry.

Zegar może być zatrzymywany między innymi po zdobyciu bramki, przy nałożeniu kary, podczas rzutu karnego albo na żądanie przerwy dla drużyny. Time-out trwa 30 sekund. W rozgrywkach, które wymagają wyłonienia zwycięzcy, możliwa jest dogrywka, a następnie konkurs rzutów karnych zgodnie z regulaminem danych zawodów.

Boisko i sprzęt do unihokeja

Unihokej rozgrywa się na twardej, równej nawierzchni, najczęściej w hali sportowej. Boisko jest otoczone bandami, które ograniczają wypadanie piłki i pozwalają na szybką, ciągłą grę.

Piłka jest lekka, wykonana z tworzywa i ma otwory, które wpływają na jej lot. W materiałach dotyczących standardowego wyposażenia podaje się masę około 23 g oraz średnicę około 72 mm. Zawodnicy w polu używają kija zakończonego blendą, czyli łopatką służącą do prowadzenia i uderzania piłki. Długość kija nie może przekraczać 99 cm, a jego dobór powinien uwzględniać wzrost gracza.

Bramkarz nie ma kija. Korzysta ze stroju ochronnego, kasku i elementów amortyzujących uderzenia. Wymogi sprzętowe służą przede wszystkim bezpieczeństwu. Obuwie powinno mieć podeszwę zapewniającą dobrą przyczepność do podłoża, a sprzęt nie może stwarzać zagrożenia dla innych zawodników.

Najważniejsze zasady gry

Piłkę prowadzi się przede wszystkim kijem. Przepisy dokładnie określają, jak można używać ciała, nóg i sprzętu, ponieważ szybkość gry nie może prowadzić do niebezpiecznych starć. Najczęstsze zakazane zagrania to:

• Dotykanie lub zatrzymywanie piłki ręką albo głową przez zawodnika w polu.
• Uderzanie, podnoszenie lub blokowanie kija przeciwnika.
• Niebezpieczne unoszenie kija albo wykonywanie zamachu w sposób zagrażający innym.
• Popychanie, przytrzymywanie lub nieprzepisowe przyciskanie przeciwnika do bandy albo bramki.
• Rzucanie kijem lub innym wyposażeniem.
• Celowe opóźnianie wznowienia albo niezachowanie wymaganej odległości przy rzucie wolnym.

Dozwolony kontakt fizyczny ogranicza się zasadniczo do kontaktu bark w bark. Nie oznacza to zgody na pchanie, podstawianie nogi ani blokowanie zawodnika bez związku z walką o piłkę.

Bramkarz może chwytać piłkę rękami w swojej strefie bramkowej, ale nie używa kija. Zawodnik w polu może wykorzystać stopę do zagrania piłki, jednak przepisy ograniczają liczbę kolejnych kontaktów i zabraniają świadomego przejmowania piłki ręką lub głową.

Wznowienia gry wykonuje się po gwizdku sędziego. Stosuje się między innymi rzut sędziowski, rzut z autu, rzut wolny i rzut karny. Przy rzucie wolnym zawodnicy drużyny przeciwnej powinni znajdować się co najmniej 3 m od piłki. Rzut z autu wykonuje się w pobliżu miejsca, w którym piłka opuściła boisko, natomiast rzut sędziowski służy między innymi do rozpoczęcia tercji i wznowienia gry po bramce.

Kary za przewinienia

Kara jest nakładana na zawodnika, który dopuścił się przewinienia. Przy karze drużynowej ukarany gracz nie może zostać zastąpiony na boisku, więc jego zespół przez określony czas gra w osłabieniu. Kara osobista dotyczy zawodnika, ale drużyna może wprowadzić za niego innego gracza.

Kara 2-minutowa może wynikać między innymi z niebezpiecznego użycia kija, blokowania przeciwnika bez możliwości dojścia do piłki, nieprzepisowego przyciśnięcia do bandy, zatrzymania piłki ręką lub głową oraz celowego opóźniania gry. Cięższe przewinienia prowadzą do kary 5-minutowej.

Rzut wolny przyznaje się drużynie poszkodowanej, gdy zawodnik na przykład uderza kij przeciwnika, podnosi go, kopie albo wykonuje niebezpieczne zagranie. Rzut karny wykonuje się z punktu środkowego, gdy przewinienie drużyny broniącej pozbawiło atakujących wyraźnej sytuacji bramkowej.

Kara meczowa może być konsekwencją szczególnie poważnego niesportowego zachowania, rękoczynów, udziału w meczu osoby nieuprawnionej albo celowego niszczenia sprzętu. Ostateczną kwalifikację przewinienia podejmują sędziowie na podstawie przepisów obowiązujących w danym meczu.

Dlaczego znajomość przepisów jest ważna?

Podstawowe zasady gry w unihokeja porządkują szybkie akcje i chronią zawodników przed niebezpiecznym kontaktem. Początkujący powinni szczególnie zapamiętać trzy rzeczy: bramkarz gra bez kija, kontakt z przeciwnikiem jest ograniczony, a przewinienia mogą osłabić drużynę na 2, 5 lub 10 minut. Dzięki temu gra pozostaje płynna, czytelna i bezpieczniejsza.