Rzut wolny bezpośredni pozwala oddać strzał na bramkę od razu. Przy rzucie wolnym pośrednim piłka musi wcześniej dotknąć innego zawodnika, dlatego bezpośrednio zdobyty gol nie zostanie uznany. Najłatwiej rozpoznać ten drugi wariant po uniesionej pionowo ręce sędziego.
Rzut wolny bezpośredni a pośredni – najważniejsze różnice
| Cecha | Rzut bezpośredni | Rzut pośredni |
|---|---|---|
| Możliwość zdobycia gola | Gol może paść bezpośrednio po strzale wykonawcy. | Przed zdobyciem bramki piłkę musi dotknąć inny zawodnik. |
| Sygnalizacja sędziego | Sędzia wskazuje kierunek gry, bez trzymania ręki pionowo w górze. | Sędzia unosi rękę pionowo i utrzymuje ją do momentu dotknięcia piłki przez innego zawodnika. |
| Główne przyczyny | Faule fizyczne i przewinienia związane z zagraniem ręką. | Spalony, niebezpieczna gra i wybrane przewinienia techniczne. |
Kiedy sędzia dyktuje rzut wolny bezpośredni?
Ten rodzaj wznowienia gry jest przyznawany przede wszystkim za przewinienia fizyczne popełnione wobec przeciwnika. Chodzi między innymi o kopnięcie lub próbę kopnięcia, podstawienie nogi, popchnięcie, nieprawidłowy atak ciałem, uderzenie albo przytrzymywanie rywala.
Rzut bezpośredni może być także konsekwencją umyślnego zagrania piłki ręką. O rodzaju decyzji decyduje przewinienie opisane w przepisach gry, a nie samo miejsce, w którym piłka została dotknięta.
Najczęstsze sytuacje prowadzące do rzutu wolnego bezpośredniego to:
- Nieprzepisowe kopnięcie, podcięcie lub próba wykonania takiego zagrania.
- Popchnięcie, uderzenie, skok na przeciwnika albo nieprawidłowy atak ciałem.
- Przytrzymywanie rywala lub przeszkadzanie mu przy użyciu kontaktu fizycznego.
- Umyślne zagranie piłki ręką przez zawodnika z pola.
Z takiego rzutu można uderzyć bezpośrednio na bramkę. Dlatego w pobliżu pola karnego często pojawia się mur. Zawodnicy drużyny broniącej muszą znajdować się co najmniej 9,15 m od piłki. Jeżeli przewinienie podlegające pod rzut bezpośredni zostanie popełnione przez obrońcę we własnym polu karnym, sędzia zwykle zarządza rzut karny, a nie rzut wolny.
Kiedy przyznaje się rzut wolny pośredni?
Rzut pośredni dotyczy głównie przewinień technicznych, a nie mocnego kontaktu fizycznego. Jego charakterystyczna zasada jest prosta: wykonawca nie może sam zdobyć bramki bezpośrednim strzałem. Jeśli piłka po takim uderzeniu wpadnie do bramki przeciwnika bez kontaktu z innym zawodnikiem, gol nie zostanie uznany.
Do sytuacji skutkujących rzutem wolnym pośrednim należą między innymi:
- Spalony.
- Niebezpieczna gra, na przykład uniesienie nogi wysoko w pobliżu głowy przeciwnika.
- Utrudnianie przeciwnikowi gry bez kontaktu fizycznego.
- Niektóre przewinienia bramkarza, takie jak ponowne złapanie piłki po jej wypuszczeniu bez wcześniejszego dotknięcia przez innego zawodnika.
- Umyślne złapanie przez bramkarza piłki podanej nogą przez zawodnika własnej drużyny.
- Przetrzymywanie piłki przez bramkarza dłużej niż przewidują przepisy.
Rzut pośredni może zostać wykonany także w polu karnym. To często budzi zdziwienie, ponieważ kibice kojarzą przewinienia w tym obszarze przede wszystkim z rzutem karnym. Rzut karny dotyczy jednak przewinień, które poza polem karnym skutkowałyby rzutem bezpośrednim. Przewinienie techniczne, takie jak spalony lub niedozwolone zachowanie bramkarza, nadal prowadzi do rzutu pośredniego.
W praktyce drużyna musi najpierw rozegrać piłkę do partnera albo pozwolić, by dotknął jej inny zawodnik. Dopiero potem można oddać strzał. Samo lekkie muśnięcie piłki przez współpartnera wystarczy, jeśli jest to rzeczywisty kontakt zgodny z przebiegiem zagrania.
Jak rozpoznać rodzaj rzutu na boisku?
Najłatwiejszą wskazówką jest obserwowanie ręki sędziego. Zapamiętaj te trzy zasady:
- Rzut pośredni – sędzia trzyma jedną rękę pionowo uniesioną nad głową.
- Rzut pośredni – ręka pozostaje uniesiona do chwili, gdy piłki dotknie zawodnik inny niż wykonawca.
- Rzut bezpośredni – sędzia nie stosuje tej pionowej sygnalizacji, lecz wskazuje kierunek wznowienia gry.
Najkrótsza metoda zapamiętania różnicy brzmi: bezpośredni oznacza możliwość strzału od razu, pośredni wymaga drugiego kontaktu z piłką. Uniesiona ręka sędziego potwierdza, że przed oddaniem skutecznego strzału trzeba ją rozegrać z innym zawodnikiem.
